Het werd de firma Cupido in 1954 al duidelijk dat er versterking van het wagenpark moest komen. De Beers uit 1934 was al oud en redelijk versleten. Het kleine busje, autobus 5, was ook niet al te jong en de beide Ford-Wayne schoolbussen waren opgebouwd met naoorlogse componenten die niet van grote kwaliteit waren. Buiten deze praktische gegevens van het wagenpark zelf, nam de stroom toeristen elke zomer toe.

Deze argumenten noopten het busbedrijf op het eiland uit te zien naar uitbreiding van het wagenpark. Die werd gevonden in een viertal Fordjes uit Utrecht. Ze waren weliswaar uit 1947, maar leken te voldoen aan de gestelde eisen. Eén van de vier werd aangeschaft als reserve- en plukwagen, maar de andere drie kwamen in 1955 in dienst.

De Beers kon toen direct worden afgevoerd. In 1955 kwam schoolbus 1 in onzachte aanraking met een vrachtauto en dat leidde tot afvoer van deze bus. De feitelijke uitbreiding bestond daarom maar uit één bus. Voor die tijd was dat net toereikend.

Cupido betrok de Fordjes van het GEBRU in Utrecht. Ze hadden een carrosserie van Hoogeveen en voerden de parknummers 42, 46, 50 en 54. Op Terschelling werden dat respectievelijk de nummers 9, 7, 6 en 8.

De 6, 7 en 8 kwamen in 1955 in dienst en de 9 pas in 1959, toen de tweede schoolbus werd afgevoerd. De 8 was slecht en feitelijk werd de 9 compleet gemaakt met onderdelen van die wagen.

Het Cupido-wagenpark bestond toen weer uit vier bussen: het oude Fordje 5 en de ex-Utrechtse wagens 6, 7 en 9. In 1959 volgde nog een vervolgaankoop van twee wagens, maar daarover meer in de volgende aflevering.

met vriendelijke groeten,
Wim Vink